Həmin axşam dostlarla görüşdən qayıdırdım. Bir az içmişdim. Yox, sərxoş deyildim, amma başım gicəllənirdi. Küçədə taksi çağırdım. Sürücü orta yaşlı, sakit bir adam idi. Oturdum arxaya, pəncərəni açdım. Gecə Bakısı, işıqlar, soyuq hava. Yaxşı hiss edirdim özümü.
Evə çatanda pulumu verdim, düşdüm. Giriş qapısını açdım, liftə mindim. Evə girdim, paltarımı çıxartdım, dişlərimi fırçaladım. Yatmaq istəyirdim. Birdən ürəyim döyünməyə başladı. Telefonum haradadır? Bütün cibləri yoxladım. Çantama baxdım. Yoxdur. Stolun üstünə, divanın altına baxdım. Yoxdur.
Taksidə unutmuşdum.
Nə edəcəyimi bilmirdim. Telefonumun nömrəsini xatırlamırdım. Sürücünün nömrəsini də. Çarəsiz qalmışdım. Soyuq tər içində otaqda gəzirdim. Sonra birdən ağlıma gəldi – köhnə telefonum şkafın içində idi. Çıxartdım. Tozlu idi, batareyası boş. Şarja qoydum. Bir saat gözlədim. Açıldı.
Köhnə telefonda heç nə yox idi. Yalnız bir neçə kontakt. Bir dostuma zəng etdim. Dedi: “Ay qaqaş, sən axmaqsan? Pul verməmisən? Taksi şirkətinə zəng elə”. Amma mən şirkətin nömrəsini bilmirdim. Gecə saat 12 idi. Heç kim işləmirdi.
Oturdum divanda. Köhnə telefon ələ düşdü. Düşündüm: “Axşam mən nə edim indi?”. Yatmaq olmazdı – yuxum qaçmışdı. Telefonumda nə var idi? Oyunlar? Yox. İnternet? Var idi. Yavaş, amma var. Birdən “kazino mostbet” yazdım axtarışa. Niyə? Bilmirəm. Bəlkə də diqqətimi yayındırmaq üçün. Bəlkə də sadəcə darıxdığımdan.
Sayt açıldı. Qeydiyyat? Telefon nömrəsi istəyirdi. Köhnə nömrəmi yazdım – hələ də işləyirdi. Təsdiq kodu gəldi. Qeydiyyatdan keçdim. Hesab hazır idi. Depozit qoymalı idim. Cibimdə bir az pul var idi – taksiyə vermək istədiyim, amma unutduğum üçün qalmışdı. Dəqiq, pul cibimdə idi. Qoymaq qərarına gəldim.
Köhnə telefon, yavaş internet, gecə yarısı. Mən “kazino mostbet” adlı bir platformada oynamağa hazırlaşırdım. Qəribə hiss idi. Sanki vaxtda geri getmişdim.
Bir slot seçdim. Klassik, üç çarx. Fırlatma düyməsi köhnə telefonda çətin basılırdı. Amma işləyirdi. Fırladım. Heç nə. Fırladım. 0.50 qəpik. Fırladım. Boş. Oynadıqca diqqətim dağılırdı. Takside unutduğum telefonu düşünmürdüm artıq. Sadəcə ekran, fırlanma, rəqəmlər.
Yarım saatdan sonra balansım bir az artmışdı. Düşündüm: “Bu köhnə telefon mənə uğur gətirəcək?”. Gülümsədim. Öz-özümə danışırdım artıq. Oynamağa davam etdim.
Və birdən – üç eyni simvol. Ekranda işıq, səs. Bonus. Pulsuz fırlanmalar. Köhnə telefonun ekranı titrəyirdi, amma dayanmırdı. Fırlanma, fırlanma, fırlanma. Hər fırlanmada rəqəmlər böyüyürdü. Mən oturduğum yerdə irəli-geri yellənirdim. “Gəl, gəl, gəl” deyə pıçıldayırdım.
Bonus qurtardı. Ekranda rəqəm – təxminən mənim iki həftəlik maaşım. Ağzım açıldı. Köhnə telefonumun ələ düşməsinə az qalmışdı. Toxunma ekranı tərləmişdi. Silib yenə baxdım. Həqiqətən. “kazino mostbet” bu pulu mənə vermişdi. Dəqiq, oyun verdi, amma mən oynadım.
Dərhal pulu çıxartdım. Kartımın nömrəsini yazdım. Köhnə telefondan çətinliklə, hərfləri tək-tək basaraq. Göndərdim. Bir neçə dəqiqə sonra bankdan mesaj gəldi. Pul gəlib çatmışdı. Oturub dərin nəfəs aldım.
Ertəsi gün səhər taksi şirkətinə zəng vurdum. Telefonumu tapmışdılar. Getdim aldım. Sürücü üzr istədi, mən də. Pulunu verdim. İki dəfə. Biri axşamkı, biri də xoşməramlılıq üçün.
İndi o hadisəni xatırlayanda gülürəm. Taksidə telefonumu unutmasaydım, köhnə telefonu çıxartmazdım. Çıxartmasaydım, “kazino mostbet” yazmazdım. Yazmasaydım, o uduşu qazanmazdım. Deməli, bəzən səhvlər, unutqanlıqlar, çətinliklər yaxşı nəticələrə gətirir. Amma əsas odur ki, hər çətinlikdə sən hazır olmalısan – fikirləş, axtar, cəhd elə.
Həmin gecə mənə dərs oldu. Köhnə telefon, yavaş internet, itirilmiş əşyalar. Hər şey bir yerə gəldi və mən qazandım. Yox, təkcə pul yox. Mən inam qazandım. Özümə inam. Bilirəm ki, həyat bəzən səni sınayır, amma eyni zamanda sürprizlər də hazırlayır. O gecə qaranlıqda, köhnə telefonun işığında mən bir sürpriz yaşadım. Və hələ də o hissi xatırlayıram – sevinc, heyrət, minnətdarlıq.
Evə çatanda pulumu verdim, düşdüm. Giriş qapısını açdım, liftə mindim. Evə girdim, paltarımı çıxartdım, dişlərimi fırçaladım. Yatmaq istəyirdim. Birdən ürəyim döyünməyə başladı. Telefonum haradadır? Bütün cibləri yoxladım. Çantama baxdım. Yoxdur. Stolun üstünə, divanın altına baxdım. Yoxdur.
Taksidə unutmuşdum.
Nə edəcəyimi bilmirdim. Telefonumun nömrəsini xatırlamırdım. Sürücünün nömrəsini də. Çarəsiz qalmışdım. Soyuq tər içində otaqda gəzirdim. Sonra birdən ağlıma gəldi – köhnə telefonum şkafın içində idi. Çıxartdım. Tozlu idi, batareyası boş. Şarja qoydum. Bir saat gözlədim. Açıldı.
Köhnə telefonda heç nə yox idi. Yalnız bir neçə kontakt. Bir dostuma zəng etdim. Dedi: “Ay qaqaş, sən axmaqsan? Pul verməmisən? Taksi şirkətinə zəng elə”. Amma mən şirkətin nömrəsini bilmirdim. Gecə saat 12 idi. Heç kim işləmirdi.
Oturdum divanda. Köhnə telefon ələ düşdü. Düşündüm: “Axşam mən nə edim indi?”. Yatmaq olmazdı – yuxum qaçmışdı. Telefonumda nə var idi? Oyunlar? Yox. İnternet? Var idi. Yavaş, amma var. Birdən “kazino mostbet” yazdım axtarışa. Niyə? Bilmirəm. Bəlkə də diqqətimi yayındırmaq üçün. Bəlkə də sadəcə darıxdığımdan.
Sayt açıldı. Qeydiyyat? Telefon nömrəsi istəyirdi. Köhnə nömrəmi yazdım – hələ də işləyirdi. Təsdiq kodu gəldi. Qeydiyyatdan keçdim. Hesab hazır idi. Depozit qoymalı idim. Cibimdə bir az pul var idi – taksiyə vermək istədiyim, amma unutduğum üçün qalmışdı. Dəqiq, pul cibimdə idi. Qoymaq qərarına gəldim.
Köhnə telefon, yavaş internet, gecə yarısı. Mən “kazino mostbet” adlı bir platformada oynamağa hazırlaşırdım. Qəribə hiss idi. Sanki vaxtda geri getmişdim.
Bir slot seçdim. Klassik, üç çarx. Fırlatma düyməsi köhnə telefonda çətin basılırdı. Amma işləyirdi. Fırladım. Heç nə. Fırladım. 0.50 qəpik. Fırladım. Boş. Oynadıqca diqqətim dağılırdı. Takside unutduğum telefonu düşünmürdüm artıq. Sadəcə ekran, fırlanma, rəqəmlər.
Yarım saatdan sonra balansım bir az artmışdı. Düşündüm: “Bu köhnə telefon mənə uğur gətirəcək?”. Gülümsədim. Öz-özümə danışırdım artıq. Oynamağa davam etdim.
Və birdən – üç eyni simvol. Ekranda işıq, səs. Bonus. Pulsuz fırlanmalar. Köhnə telefonun ekranı titrəyirdi, amma dayanmırdı. Fırlanma, fırlanma, fırlanma. Hər fırlanmada rəqəmlər böyüyürdü. Mən oturduğum yerdə irəli-geri yellənirdim. “Gəl, gəl, gəl” deyə pıçıldayırdım.
Bonus qurtardı. Ekranda rəqəm – təxminən mənim iki həftəlik maaşım. Ağzım açıldı. Köhnə telefonumun ələ düşməsinə az qalmışdı. Toxunma ekranı tərləmişdi. Silib yenə baxdım. Həqiqətən. “kazino mostbet” bu pulu mənə vermişdi. Dəqiq, oyun verdi, amma mən oynadım.
Dərhal pulu çıxartdım. Kartımın nömrəsini yazdım. Köhnə telefondan çətinliklə, hərfləri tək-tək basaraq. Göndərdim. Bir neçə dəqiqə sonra bankdan mesaj gəldi. Pul gəlib çatmışdı. Oturub dərin nəfəs aldım.
Ertəsi gün səhər taksi şirkətinə zəng vurdum. Telefonumu tapmışdılar. Getdim aldım. Sürücü üzr istədi, mən də. Pulunu verdim. İki dəfə. Biri axşamkı, biri də xoşməramlılıq üçün.
İndi o hadisəni xatırlayanda gülürəm. Taksidə telefonumu unutmasaydım, köhnə telefonu çıxartmazdım. Çıxartmasaydım, “kazino mostbet” yazmazdım. Yazmasaydım, o uduşu qazanmazdım. Deməli, bəzən səhvlər, unutqanlıqlar, çətinliklər yaxşı nəticələrə gətirir. Amma əsas odur ki, hər çətinlikdə sən hazır olmalısan – fikirləş, axtar, cəhd elə.
Həmin gecə mənə dərs oldu. Köhnə telefon, yavaş internet, itirilmiş əşyalar. Hər şey bir yerə gəldi və mən qazandım. Yox, təkcə pul yox. Mən inam qazandım. Özümə inam. Bilirəm ki, həyat bəzən səni sınayır, amma eyni zamanda sürprizlər də hazırlayır. O gecə qaranlıqda, köhnə telefonun işığında mən bir sürpriz yaşadım. Və hələ də o hissi xatırlayıram – sevinc, heyrət, minnətdarlıq.